Of je nu een ernstige ziekte hebt zoals kanker, werkloos bent of geen (goede) relatie hebt en deze wel graag wilt hebben, zijn in de meeste gevallen zeer vervelende situaties. Als goed bedoeld advies wordt wel eens gezegd dat je het moet accepteren. Dit roept vaak gevoelens van irritatie en boosheid op bij degene die het advies, meestal ongevraagd krijgt. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Maar als je dingen niet accepteert wordt er als het ware een soort innerlijke strijd geleverd. Bij bijvoorbeeld kanker, wordt er een strijd gestreden tegen de ziekte, die meestal gelinkt is aan de dood. Het is niet meer dan logisch dat dit heel moeilijk te accepteren is. Dit niet accepteren kan gepaard gaan met depressieve gevoelens. Ook kost het voeren van zo een strijd heel veel energie, waarbij vaak de overtuiging heerst dat als je het accepteert, je het opgeeft. Maar is dat wel zo?

Depressieve gevoelens wil niets anders zeggen dat je ‘niet kunt zijn met wat is’. En daarmee hebben we niet alleen last van het probleem zelf, maar meer hoe wij met het probleem of situatie omgaan. En die kanker of andere vervelende situatie is er nu eenmaal, of je het wilt of niet en zo heb je twee problemen, met als gevolg dat we in een neerwaarts spiraal terechtkomen, waar geen uitweg in lijkt te zijn. We zitten letterlijk in de put en kunnen het daardoor niet meer overzien. Er ontstaat als het ware een splitsing in ons waardoor alle energie verloren gaat door je niet te conformeren met wat er op dat moment aanwezig is. Dat, terwijl je deze energie wel veel beter kunt gebruiken, en je te richten op de positieve en aangename dingen die er nog wel zijn maar gewoon niet meer kunt waarnemen. En daar wordt vaak de naaste omgeving volledig in meegenomen, met alle gevolgen van dien.

Accepteren is niets anders dan het aannemen zoals het is, om van daaruit verder te kijken wat je er aan gaat doen. Je zegt als het ware tegen jezelf: ‘ Oké, dit is nu zo en wat nu verder?’ Op deze manier neem je het heft weer in eigenhanden inplaats van het zover mogelijk van je af te duwen, terwijl je diep van binnen weet dat dat niet kan. Daarmee verandert jouw relatie ten opzicht van jouw probleem, dus hoe je er naar kijkt en er mee omgaat. Want je bent zo veel meer dan je tumor, dan je werk of dan je relatie en zo ontstaat de mogelijkheid om in welke situatie jij je ook bevindt, je even goed geluk kunt voelen, ook al vind jouw omgeving dat nog zo vreemd. Het is ten slotte jouw leven!