In de begeleiding van mensen die met kanker te maken hebben is mij opgevallen dat veel klachten waar mensen bij mij mee komen niet eens zozeer met de kanker zelf te maken hebben. Zoals bijvoorbeeld angst voor terugkeer van de kanker of het verwerken van het hebben of hebben gehad van kanker. Vaak komen deze mensen met problemen die er altijd al hebben gezeten en nu door de ziekte meer naar de voorgrond zijn gekomen. Zoals belastende ervaringen uit het verleden die nu zwaarder zijn gaan wegen. Of problemen in relaties van collega’s, familie en vrienden die door de aanwezigheid van kanker ineens zo veranderd zijn. Vaak omdat anderen niet weten hoe zij ermee om moeten gaan of dat er dingen van anderen verwacht wordt die zij, om wat voor reden dan ook, niet waar kunnen maken, wat kan leiden tot teleurstellingen en zelfs conflicten. Ook verwachtingen van anderen die vinden dat het nu maar eens klaar moet zijn met dat ‘gedoe’ over kanker kan leiden tot problemen.

Ook wordt kanker vaak in verband gebracht met de dood en dat mensen daar niet mee geconfronteerd willen worden omdat het raakt in hun eigen oude pijn van verlies of hun eigen eindigheid waar ze liever niet aan denken. Of überhaupt niet weten hoe zij met de emoties van iemand die kanker heeft of van hunzelf om moeten gaan en er daardoor het liefst elk gesprek erover zullen ontwijken of zelfs geen contact meer opnemen. Dit kan leiden tot onbegrip en frustratie terwijl die steun juist zo erg welkom is. Men denkt vaak dat ze dan dingen moeten oplossen of wegnemen omdat bij hun gevoelens van machteloosheid kunnen opspelen en in de oplossing willen gaan. Dat hoeft helemaal niet. Het enige wat ze hoeven te doen is bij hun te zijn en praten over dagelijkse dingen. Want het zijn nog steeds dezelfde mensen, maar dan met een ernstige ziekte, en die houden nog steeds van leuke, gezellige gesprekken.

Dat de ervaringen van het verleden nu extra naar boven komen, heeft te maken met dat wij allemaal ons rugzakje van ons verleden meenemen naar het hier en nu met dingen die nog niet volledig verwerkt zijn. En als daar dan nog eens kanker bij komt, wordt die rugzak wel ineens heel erg zwaar. Wat helpend is, is om naar dat rugzakje te kijken en te onderzoeken wat daar in zit en bovenop ligt en als eerste aandacht vraagt. Te beginnen met de kleine te verhappen, nog onverwerkte brokken en zo doorgaan naar de wat grotere en wat zwaardere stukken, om die aan te pakken zodat de rugzak uiteindelijk lichter wordt en het hebben van kanker dragelijker wordt.

Belangrijk is om in te zien en te accepteren dat het nooit meer zoals vroeger wordt, de tijd van voor de diagnose. En dat kan ook niet meer omdat er een behoorlijke kink in de kabel bij is gekomen. Die van de kanker.

De ander kunnen wij niet veranderen, maar je kan er wel voor zorgen dat hun gedrag geen invloed meer heeft op jouw emoties en dat je een manier vindt om sterk en krachtig in het leven te staan, ook al heb te maken met kanker. Misschien zelfs juist daarom is het zo belangrijk deze stap te maken. Want al die heiza eromheen dragen niet bij aan jouw welzijn en wordt veel te zwaar om die er ook nog eens bij te hebben en wordt het tijd om anders in het leven te gaan staan. Meer voor jezelf kiezen, je eigen leven leiden ipv altijd maar rekening houden met anderen. Dat gaat niet van de een op de andere dag maar zorgt er wel voor dat je vrij wordt van alle balast die je je hele leven al met je mee hebt gedragen zodat je weer leiding hebt over je eigen leven en je meer lucht en ruimte geeft in jezelf. Velen kunnen dat prima zelf en weer anderen zouden enige ondersteuning hierin prima kunnen gebruiken. Ook al is vragen om hulp vaak best wel moeilijk, maar als die stap eenmaal gezet is, kan dat een hele opluchting zijn.

Purmerend 10-2018